Lektura książki Sama Harrisa jest jak łyk chłodnej źródlanej wody w upalny dzień.

Harris ma rzadki talent do pisania rzeczy naprawdę stymulujących –

nawet jeśli się z nim nie zgadzasz, on zmusza cię do myślenia. W swojej najnowszej

książce Harris, odwołując się do dorobku współczesnej neurobiologii (ale też filozofii),

dowodzi, że nauka powinna wreszcie zacząć mówić o moralności. Argumentacja Harrisa

nie spodoba się zapewne ani religijnym konserwatystom, ani świeckim liberałom,

wyznawcom moralnego relatywizmu, jedni i drudzy bowiem, jakkolwiek

kierując się zupełnie innymi przesłankami, starają się nas od dawna utwierdzić

w przekonaniu, że przepaść między wiedzą o tym, co jest, a przekonaniem,

co powinno być, jest nieprzekraczalna. Tak jak i poprzednie książki Harrisa,

tak i ta każe nam mocno zrewidować dotychczasowe poglądy.

Tym razem Harris mówi nam coś ważnego i nowego o miejscu nauki

i rozumu w naszym życiu.

— Lawrence M. Krauss